اوتیسم

 اوتیسم

بیماری اوتیسم (درخودماندگی یا Autism) یکی از بیماری های جدی گروه بیماری های رشدی اختلالات طیف اوتیسم بوده که در اوایل دوره کودکی (معمولا قبل از 3 سالگی) ظاهر می شود. هرچند علایم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم برتوانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تاثیر می گذارد “

علل اوتیسم چیست ؟

علل دقیق اوتیسم مشخص نیست. شواهدی وجود دارد که عوامل ژنتیکی در ان نقش بازی می کنند ، از طرفی برخی بیماری های خاص توسط یک مادر باردار نیز ممکن است با پیشرفت اوتیسم ( مانند سرخچه )ارتباط داشته باشند. اوتیسم درمردان با درصد بالاتر نسبت به زنان تاثیر می گذارد. علی رغم شایعات مداوم، اوتیسم از طریق ایمن سازی ایجاد نمی شود.دیگر علت های این بیماری ( که هنوز به اثبات نرسیده) شامل:

  • رژیم غذایی

  • تغییرات مجرای گوارشی

  • مسمومیت با جیوه

  • عدم استفاده از ویتامین ها و املاح و حساسیت به واکسن است.

دانشگاه امراض کودکان در آمریکا و موسسه دارویی ( IOM) اعلام کردند که هیچ نوع واکسن و یا ترکیبات واکسنی مسئول ایجاد بیماری اوتیسم نیستند. آنها گفتند که فواید واکسن زدن خیلی بیشتر از خطرات احتمالی آن است.

این بیماری هنوز مرموز است و ناشناخته های بسیاری در مورد آن وجود دارد. تحقیقات زیادی در این زمینه انجام شده و علل مختلفی مثل برخی کمبودهای تغذیه ای در دوران بارداری یا سن والدین یا حتی برخی بیماری های دوران نوزادی و … را در بروز آن دخیل می دانند که هیچ یک صددرصد مورد تایید نیست.

اوتیسم ژنتیکی است ؟

شواهدی برای اهمیت ژنتیک در پیشرفت اختلال طیف اوتیسم وجود دارد. با این حال، دلایل خاص نامعلوم است. اغلب از زمان تولد یا قبل از رسیدن به سن سه سالگی رخ می دهد. همچنین بیشتر در پسران نسبت به دختران شایع است به نظر نمی رسد اختلاف نژاد یا قومیت در بروزآن نقش داشته باشد.

بخوانید:افسردگی بعد از زایمان به چه علت است؟؟

اوتیسم
اوتیسم

۱. چالش‌ در تعاملات اجتماعی

چالش در تعاملات اجتماعی یکی از علائم اوتیسم است. نوزادان در‌ حال رشد به‌طور طبیعی اجتماعی هستند. آنها به چهره‌ها خیره می‌شوند، به‌دنبال صدا می‌گردند، انگشت دیگران را می‌گیرند و در دو تا سه‌ ماهگی لبخند می‌زنند. در مقابل بیشتر کودکان مبتلا به اوتیسم در بده‌وبستان‌های روزمره مشکل دارند. کودکان مبتلا به اوتیسم در ۸ تا ۱۰‌ ماهگی شروع به بروز نشانه‌های مختلفی می‌کنند، از جمله‌ نداشتن واکنش به صدا‌کردن نام‌شان، کاهش میل به آدم‌ها و تأخیر در به حرف‌آمدن. این کودکان وقتی به سن راه‌رفتن می‌رسند، در بازی‌های گروهی مشکل دارند، حرکت‌های اطرافیان را تقلید نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند، تنها باشند. ممکن است ناآرام باشند یا به خشم یا محبت والدین واکنش طبیعی نشان ندهند.

برمبنای پژوهش‌ها کودکان اوتیسم به پدر و مادرشان وابسته هستند. اما روش نشان‌دادن این اتصال و وابستگی ممکن است عجیب باشد. حتی ممکن است پدر و مادر گمان کنند کودک‌شان از آنها فاصله می‌گیرد. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم معمولا در درک احساسات دیگران و افکار آنها مشکل دارند. نشانه‌های اجتماعی رایج مانند لبخند‌ زدن یا دست تکان‌دادن ممکن است، برای آنها معنای چندانی نداشته باشد. برای فردی که درکی از این نشانه‌های اجتماعی ندارد، «بیا اینجا» تنها یک پیام دارد و فرقی نمی‌کند گوینده لبخند به‌ لب داشته باشد، دست‌هایش را برای آغوش‌گرفتن باز کرده باشد یا اخم‌هایی گره‌کرده و دست‌ به‌ کمر ایستاده باشد. بدون توانایی درک زبان بدن و نشانه‌های چهره، اجتماع و روابط اجتماعی می‌تواند گنگ و گیج‌کننده باشد.

بسیاری از مبتلایان به اوتیسم نمی‌توانند به رخدادها از زاویه‌ی دید دیگران نگاه کنند. اغلب کودکان پنج‌ساله می‌دانند که افکار، احساسات و اهداف دیگران با آنها متفاوت است. فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است چنین درکی نداشته باشد. درنتیجه نمی‌تواند به خوبی کارها و واکنش‌های دیگران را پیش‌بینی کند.

یک نشانه‌ی رایج و نه همه‌گیر دیگر، ناتوانی در مدیریت احساسات است که ممکن است در رفتارهای نابالغ مانند گریه‌کردن یا دادوبیدادکردن در موقعیت‌های نامناسب بروز پیدا کند و شاید به خشم و رفتار‌های تهاجمی منجر شود. ناتوانی در مدیریت احساسات به‌ ویژه در موقعیت‌های ناآشنا، دست‌پاچه‌کننده و آزاردهنده بیشتر رخ می‌دهد. سرخوردگی این موقعیت‌ها حتی ممکن است به رفتارهای خودآزارانه مانند کوبیدن سر، کشیدن مو یا گازگرفتن منجر شود.

اوتیسم
اوتیسمکل

۲. مشکل در ارتباط

یکی دیگر از علائم اوتیسم مشکل در ارتباط است. بیشتر کودکان تا سه‌سالگی مراحل مهمی را در یادگیری زبان پشت سر گذاشته‌اند؛ یکی از آنها صدادر‌آوردن است. در یک‌سالگی بیشتر کوچولوهای تازه‌ راه‌ افتاده، یک یا دو کلمه یادگرفته‌اند، وقتی دیگران نام‌شان را صدا می‌کنند، به سوی صدا بر می‌گردند و به چیزهایی که می‌خواهند اشاره می‌کنند، (البته این کاربرد اشاره در همه‌ی فرهنگ‌ها صدق نمی‌کند). اگر چیزی به آنها پیشنهاد کنید که دوست نداشته باشند با صدا و ادا روشن می‌کنند که پاسخ‌شان «نه» است.

کودکان اوتیسم با تأخیر شروع به حرف‌زدن و یادگیری زبان بدن می‌کنند. برخی نوزادان که دیرتر دچار اوتیسم می‌شوند در ماه‌های نخست و پیش از اینکه توانایی ارتباطی خود را از دست بدهند، صداهای مختلف تولید می‌کنند و کلمات بی‌معنی هم به‌کار می‌برند. دیگر نوزادان مبتلا به اوتیسم با تأخیر چشمگیری شروع به استفاده از مهارت‌های زبانی می‌کنند و حتی خیلی دیرتر شروع به صحبت‌کردن می‌کنند. البته بیشتر مبتلایان به اوتیسم با درمان مناسب، ‌کاربرد زبان گفتاری را یاد می‌گیرند و می‌توانند برقراری ارتباط را فرا بگیرند.

خیلی از کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم که از زبان گفتاری استفاده نمی‌کنند، برقراری ارتباط را با روش‌های دیگر مانند زبان اشاره، ابزارهای الکترونیک، عکس و … فرا می‌گیرند.

با آغاز شکل‌گیری قابلیت‌های زبانی، فرد مبتلا به اوتیسم ممکن است زبان گفتار را به شیوه‌های غیرمعول به کار بگیرد. برخی در ترکیب واژه‌ها و ساختن جمله‌ای با مفهوم مشکل دارند؛ ممکن است آنها با تک‌واژه‌ها صحبت کنند یا عبارتی را چندباره و چندباره تکرار کنند. برخی آنچه را می‌شنوند، دقیقا تکرار می‌کنند.

کودکانی که اوتیسم تأثیر خفیفی بر آنها داشته است، تنها با کمی تأخیر شروع به یادگیری زبان می‌کنند و حتی کلمه‌های دشوار را فرا می‌گیرند، اما هنوز هم در ایجاد گفت‌وگویی ادامه‌دار مشکل دارند. برخی مبتلایان به اوتیسم به تک‌گویی‌های طولانی درباره‌ی موضوع دلخواه‌شان علاقه دارند و به ندرت به دیگران فرصت ابراز نظر می‌دهند. به عبارتی «بده‌وبستان» رایج در مکالمه و ارتباط برای آنها دشوار است. برخی کودکان مبتلا به طیف اختلال اوتیسم با مهارت‌های زبانی چشمگیر مانند دانشمندها صحبت می‌کنند و مثل همسالان‌شان قادر به صحبت‌های کودکانه نیستند.

مهم:کتاب هیپنوتیزم بالینی

اوتیسم
اوتیسم

مشکل رایج دیگر در مبتلایان اوتیسم ناتوانی در درک زبان بدن، قدرت صدا و برداشت‌هایی است که به شکل غیرکلامی منتقل می‌شوند. حتی یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم ممکن است، عبارت کنایه‌آمیز «تو خوبی!» را به همان معنی لفظی آن برداشت کند.

ممکن است فرد مبتلا به اوتیسم نشانه‌های رایج زبان بدن را استفاده نکند، حالت چهره، حرکت‌ها و نشانه‌های غیرکلامی او با آنچه می‌گوید همخوانی نداشته باشد، لحن و قدرت صدایش بیانگر احساسات او نباشد. این باعث می‌شود فهم خواسته‌ها و احساسات آنها برای دیگران دشوار باشد و در نتیجه، شکست در برقراری ارتباط باعث سرخوردگی آنها و بروز رفتارهای نامناسب (مانند جیغ‌کشیدن) شود. خوشبختانه روش‌های مؤثری برای کمک به کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم وجود دارد تا بتوانند احساسات‌شان را بیان کنند. وقتی فرد مبتلا یاد می‌گیرد چطور خواسته‌هایش را بیان کند و احساساتش را بروز دهد، رفتارهای مشکل‌سازش کمتر می‌شود.

۳. رفتارهای تکرارشونده

یکی دیگر از اصلی‌ترین علائم اوتیسم رفتارهای تکرارشونده یا میل به حفظ دامنه‌ی محدودی از فعالیت‌هاست. برخی از رفتارهای تکرارشونده‌ی رایج عبارتند از: تکان‌دادن دست‌ها، پریدن و چرخیدن، چیدن چندباره‌ی اشیا، تکرار صداها، واژه‌ها یا عبارت‌ها. گاهی وقت‌ها این رفتارها خود مایه‌ی تحریک هستند، مانند جنباندن دست‌ها جلوی چشم‌ها.

میل به حفظ دامنه‌ی محدودی از فعالیت‌ها را می‌توان در شیوه‌ی بازی کودکان اوتیسم با اسباب‌بازی‌ها دید. برخی کودکان ساعت‌های طولانی را صرف به صف‌چیدن اسباب‌بازی‌ها می‌کنند؛ به جای اینکه با آنها نقش‌های گوناگونی را بازی کنند. به‌شکلی مشابه بزرگسالان وقت زیادی را صرف کارهای خانه و قراردادن وسایل در جای‌شان با نظم و ترتیب می‌کنند. اگر کسی یا چیزی این ترتیب را به هم بزند، آنها به شدت ناراحت می‌شوند. همچنین بسیاری از مبتلایان به اوتیسم نیاز دارند که فعالیت‌های روزمره و محیط پیرامونی‌شان به‌ شدت یکنواخت باشند؛ کوچک‌ترین تغییری می‌تواند اضطراب‌آور باشد و منجر به خشم‌شان شود.

رفتارهای تکرارشونده ممکن است به‌شکل وسواس فکری یا شیفتگی بروز پیدا کنند. این میل شدید حتی ممکن است برای درک و سطح دانش آنها غیرمعمول باشد (مثل آگاهی از اطلاعات دقیق ستاره‌شناسی و تکرار آنها). بزرگسالان و کودکان در سنین بالاتر ممکن است علاقه‌ی چشمگیری به اعداد، نشانه‌ها، تاریخ‌ها و موضوعات علمی نشانه بدهند

۴. نقص ژنتیک

نقص ژنتیک از دیگر علائم اوتیسم است. برخی از کودکان اوتیسم دارای نوعی نقص ژنتیک هستند که بر رشد مغز تأثیر می‌گذارد؛ نقص‌هایی مانند سندرم ایکس‌شکننده، سندرم آنجلمن (Angelman)، توبروز اسکلروزیس (Tuberous sclerosis) یا تصلب تکمه‌ای، اختلال کروموزوم ۱۵ و دیگر اختلال‌های ژنی و کروموزومی. هرچند پژوهش‌های بیشتری لازم است، اما بنابر پژوهش‌های موجود ظاهرا اختلال ژنی ۱۵ تا ۲۰ از مبتلایان به اختلال، طیف اوتیسم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. پیشینه‌ی خانوادگی یا برخی نشانه‌های این سندرم‌ها می‌تواند راهنمایی برای پزشک باشد تا شما را به متخصص ژنتیک یا مغز و اعصاب ارجاع بدهد، که نتایج آن می‌تواند به درمان، آگاهی از مشکلات پزشکی ناشی از اختلال و طرح‌ریزی برای زندگی روزمره و بلندمدت کمک کند.

مهم:دکتر زینب علی مددی متخصص تغذیه و روانپزشک در کلینیک روانشناختی رسش;کلیک کنید

اوتیسم
اوتیسم

۵. اختلالات دستگاه گوارش

مشکلات دستگاه گوارش در مبتلایان به اوتیسم رایج است؛ ۸۵ درصد از کودکان طیف اختلال اوتیسم از آن رنج می‌برند. این اختلال در شدت‌های متفاوت از یبوست یا اسهال مزمن تا بیماری‌های التهاب روده بروز پیدا می‌کند. درد ناشی از مشکلات دستگاه گوارش ممکن است باعث تغییر رفتار در فرد مبتلا شود؛ برای مثال رفتارهایی مانند تکان‌دادن دست‌ها، کوبیدن سر و … که مکانیسمی برای آرام‌شدن هستند، خشم و تهاجم و آسیب‌زدن به خود را در آنها افزایش می‌دهد. درمان مناسب می‌تواند این رفتارها را بهبود و کیفیت زندگی را افزایش دهد.

۴. نقص ژنتیک

نقص ژنتیک از دیگر علائم اوتیسم است. برخی از کودکان اوتیسم دارای نوعی نقص ژنتیک هستند که بر رشد مغز تأثیر می‌گذارد؛ نقص‌هایی مانند سندرم ایکس‌شکننده، سندرم آنجلمن (Angelman)، توبروز اسکلروزیس (Tuberous sclerosis) یا تصلب تکمه‌ای، اختلال کروموزوم ۱۵ و دیگر اختلال‌های ژنی و کروموزومی. هرچند پژوهش‌های بیشتری لازم است، اما بنابر پژوهش‌های موجود ظاهرا اختلال ژنی ۱۵ تا ۲۰ از مبتلایان به اختلال، طیف اوتیسم را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. پیشینه‌ی خانوادگی یا برخی نشانه‌های این سندرم‌ها می‌تواند راهنمایی برای پزشک باشد تا شما را به متخصص ژنتیک یا مغز و اعصاب ارجاع بدهد، که نتایج آن می‌تواند به درمان، آگاهی از مشکلات پزشکی ناشی از اختلال و طرح‌ریزی برای زندگی روزمره و بلندمدت کمک کند.

۵. اختلالات دستگاه گوارش

مشکلات دستگاه گوارش در مبتلایان به اوتیسم رایج است؛ ۸۵ درصد از کودکان طیف اختلال اوتیسم از آن رنج می‌برند. این اختلال در شدت‌های متفاوت از یبوست یا اسهال مزمن تا بیماری‌های التهاب روده بروز پیدا می‌کند. درد ناشی از مشکلات دستگاه گوارش ممکن است باعث تغییر رفتار در فرد مبتلا شود؛ برای مثال رفتارهایی مانند تکان‌دادن دست‌ها، کوبیدن سر و … که مکانیسمی برای آرام‌شدن هستند، خشم و تهاجم و آسیب‌زدن به خود را در آنها افزایش می‌دهد. درمان مناسب می‌تواند این رفتارها را بهبود و کیفیت زندگی را افزایش دهد.

مهم:مشاوره صوتی و تصویری درکلینیک رواشناختی رسش

اوتیسم
اوتیسم

چهره کودکان اوتیستم

گروهی از پژوهشگران آمریکایی با انجام تحقیقاتی نشان دادند که مشخصه های چهره کودکان اوتیستم با حالات چهره افراد سالم متفاوت است.نتایج این بررسیها نشان داد که کودکان اوتیست از نظر فیزیکی شباهتهای بسیاری به هم دارند به طوریکه بیشتر آنها دارای یک چهره پهن تر هستند و چشمها، دهان و حتی ناحیه میان بینی و لبها گستردگی بیشتری دارد. درحالی که بخشی مرکزی صورت آنها فشرده تر و بینی کوتاهتر از حد طبیعی است.

درمان اوتیسم

تا کنون هیچ روش قطعی‌ای برای درمان مبتلایان به اوتیسم یافته نشده‌است. کارآمدترین روش درمانی، توانبخشی است. برای آنکه بهترین سرویس را به یک کودک مبتلا به اوتیسم ارائه دهیم، باید به موارد زیر توجه نماییم:

-کودک ما حتماً باید توسط یک فوق تخصص روانپزشکی اطفال و یک متخصص مغز و اعصاب اطفال ویزیت شود.

-به‌طور فشرده و ترجیحاً هر روز تحت خدمات گفتاردرمانی و کاردرمانی قرار گیرد.

-لازم است والدین و مربی کودک روش‌های مناسب تقویت مهارت‌های ارتباطی کودک را از طریق مطالعه کتاب‌های مرتبط یا به وسیلهٔ جلسات مشاوره‌ای که کاردرمانی کودک برگزار می‌کند، فرا بگیرند.

-ارزیابی وضعیت حسی – حرکتی کودک به وسیله کارشناسان کاردرمانی صورت پذیرد و در صورت لزوم جلسات کاردرمانی ذهنی کودک به‌طور منسجم برگزار گردد.

-موسیقی درمانی، راهکاری برای ارتباط با کودکان اوتیسم است. نقاشی و قصه گویی نیز یکی از روش‌های مؤثر تربیت کودکان اوتیسم است و پدران و مادران باید در یک‌گوشه اتاق نشسته و کتاب‌های قصه

-متناسب با سن کودک را با صدای بلند و دلنشین برای علاقه‌مندی آنان بخوانند.

  برای دریافت وقت مشاوره باکلینیک روانشناختی رسش با شماره۸۸۹۷۰۴۹۴-۰۲۱تماس بگیرید

اوتیسم
اوتیسم

روش‌هایی برای سازگاری و حمایت از کودک مبتلا به اوتیسم

پرورش کودکی که مبتلا به اختلال طیف درخودماندگی یا اوتیسم است می‌تواند از لحاظ جسمی خسته‌کننده و از لحاظ هیجانی طاقت فرسا باشد. این پیشنهادها می‌تواند کمک‌کننده باشد:

تیمی از متخصصان مورد اعتماد را برای درمان اوتیسم پیدا کنید. شما نیاز دارید که تصمیمات مهمی در رابطه با آموزش و درمان اوتیسم کودک خود بگیرید. تیمی از متخصصین که شامل روانشناس، روانپزشک، معلم، کاردرمانی، گفتاردرمانی و … می‌شود، می‌تواند به شما در این تصمیم‌گیری‌ها کمک کند.

زمان‌هایی را برای خودتان و دیگر اعضای خانواده صرف کنید. مراقبت کردن از کودک مبتلا به اوتیسم می‌تواند بر روابط شخصی شما و روابط با خانواده استرس وارد کند. به منظور اجتناب از فرسودگی، فرصتی برای استراحت کردن فراهم کنید، ورزش کنید و از فعالیت‌های مورد علاقه خود لذت ببرید.

با خانواده‌های دیگری که فرزند مبتلا به اختلال طیف درخودماندگی یا اوتیسم دارند، آشنا شوید. خانواده‌های دیگری که دارای فرزندان مبتلا به اختلال طیف درخودماندگی هستند، ممکن است تجربیات خوبی در اختیار داشته باشد.

در رابطه با اختلال طیف درخودماندگی یا اوتیسم یاد بگیرید. افسانه‌ها و تصورات غلط زیادی در رابطه با اوتیسم وجود دارد. یادگرفتن حقایقی در رابطه با اوتیسم به شما کمک می‌کند که کودک خود را بیشتر درک کنید

  برای دریافت وقت مشاوره باکلینیک روانشناختی رسش با شماره۸۸۹۷۰۴۹۴-۰۲۱تماس بگیرید

بیشتر بخوانید
جت لگ چیست؟و راه درمان آن چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *